[แปล] K Guide Book Novel vol. 4 Renewal Procedure

K Guide Book, vol. 4 Renewal Procedure by Takahashi Yashichirou
Renewal procedure by Takahashi Yashichirou
ระเบียบการต่ออายุ โดย ทาคาฮาชิ ยาชิจิโร 

English Translation: http://chilly-territory.tumblr.com/post/51579495057/k-guide-book-vol-4-renewal-procedure-by-takahashi

สำนัก งานของผู้บังคับการแห่งเซ็ปเตอร์ 4 ที่คุซานางิ อิซึโมะถูกนำทางไปนั้นยังคงเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดเหมือนเคย ครึ่งหนึ่งดูเหมือนออฟฟิศแบบตะวันตกสมกับเป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ส่วนอีกครึ่งกลับเป็นห้องชงชาแบบญี่ปุ่นที่แยกจากอีกส่วนด้วยบังตาไม้ไผ่สี เขียว

“ยอดเยี่ยม เอกสารไม่มีจุดที่ต้องแก้ไขเลย ชั้นขอรับรองการต่ออายุราชอาณาเขตของปีนี้”

ราชา สีฟ้า “มุนาคาตะ เรชิ” ผู้นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะผู้บังคับการในสำนักงานประหลาดตรวจสอบเอกสารแล้วจึง ผงกศีรษะ ถึงแม้ว่าบรรยากาศในห้องจะดูภูมิฐานเป็นทางการตามแบบของราชา แต่ในความเป็นจริงบรรยากาศกลับชวนให้อึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ถ้าหากแคลนส์แมนสีแดงทุกคนเป็นคนมีเหตุมีผลเหมือนเธอก็คงจะดี”
“ทาง นี้ต่างหากที่ควรจะต้องขอบคุณที่ราชาสีฟ้าผู้มีงานรัดตัวสละเวลามาตรวจ สอบเอกสารให้ด้วยตัวเอง” คุซานางิที่รักษาระยะห่างจากชายอีกคนตอบอย่างไม่แยแสขัดกับบรรยากาศหนักอึ้ง ในห้อง “แต่ที่จริงแค่ให้พนักงานต้อนรับประทับตราให้ก็พอแล้วล่ะ”

“ก็ เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการแบบขอไปทีได้” มุนาคาตะยิ้มออกมา ทำให้อากาศในห้องหายใจได้สะดวกขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้าของมุนาคาตะก็มีวาระซ่อนเร้นอยู่มากเกินกว่าจะดูผ่อนคลายได้อย่าง แท้จริง แม้แต่เสียงที่นุ่มนวลก็มีความยุ่งยากใจที่ชวนให้คุซานางินึกถึงการสอบปากคำ แฝงอยู่ “มันเป็นข้อตกลงสำคัญระหว่างราชาตามข้อกำหนดที่ 120 ชั้นมั่นใจว่าเธอเองก็เข้าใจถึงความสำคัญของมันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นช่วยเลิกแดกดันเรื่องนี้ทีเถอะนะ”

ราชาทั้งเจ็ด ที่หลักศิลามอบพลังให้แต่ละคนต่างก็ได้รับสิทธิ์ให้ปกครอง อาณาเขตที่เฉพาะเจาะจง เรียกว่าราชอาณาเขต ในกรณีของราชาสีแดง ราชอาณาเขตของเขาคือบาร์ HOMRA ส่วนราชาสีฟ้าก็มีตึกกรมกฎหมายสำมะโนภาคพื้นโตเกียวสาขาที่ 4 ระเบียบกำหนดไว้ว่าราชาจะต้องต่ออายุสิทธิ์การครอบครองราชอาณาเขตทุกปีปีละ ครั้ง

สาเหตุที่คุซานางิอุตส่าห์ลากขาตรงมายังพื้นที่ของเซ็ป เตอร์ 4 ที่เรียกได้ว่าเป็นศัตรูของแคลนสีแดงด้วยความตั้งใจของตัวเองก็เพราะการต่อ อายุตามระเบียบการจะต้องทำที่สาขา 4 ของกรมกฎหมายสำมะโนภาคพื้นโตเกียวนี้

“มิ ได้ ในฐานะที่เป็นแคลนส์แมน ผมถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องเคารพและถ่ายทอดความคิดเห็นและความต้องการของ ราชาของผมอย่างเต็มกำลังความสามารถ”

ปกติแล้วแค่การเสแสร้ง เป็นสุภาพเจือการถากถางประชดประชันของคุซานางิก็เพียง พอจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามพูดไม่ออกได้แล้ว แต่มุนาคาตะกลับยังนิ่งเฉย

“หมายความว่าเขาไม่เคยคิดจะมาด้วยตัวเอง ถึงได้ส่งแต่ตัวแทนมาทุกครั้ง อย่างงั้นสินะ”

นายเองก็เหอะ รู้อยู่แก่ใจแล้วยังมาถาม คุซานางิคิดด้วยความสับสน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยักไหล่ “ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่ราชาสีแดงของเรานอนหลับระหว่างเวลาทำการของฝ่ายต้อนรับของคุณ”

มุนาคาตะหัวเราะเบา ๆ ส่วนหนึ่งเพราะคิดไม่ถึง “เข้าใจล่ะ เป็นข้ออ้างที่ยอมรับได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ”

คุ ซานางิไม่คิดจะร่วมคุยเรื่องจิปาถะซึ่งมีแต่จะทำให้ตัวเองเพลียเอาทีหลัง เขาจึงพยายามหาจังหวะจากไปให้เร็วที่สุด “ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วล่ะก็”

“จะว่าไปแล้ว” มุนาคาตะพูดขึ้นเหมือนจะกันไม่ให้คุซานางิจากไป
“ถ้า ไม่เป็นการรบกวน ช่วยชี้แจงหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนและหลังเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่ พวกนายจัดการกับองค์กรศัตรูกับคนในนั้น ทางนี้เองถ้ามีโอกาสก็อยากจะให้ช่วยประหยัดเวลากับแรงงานที่จะต้องรวบรวม หลักฐานน่ะนะ”

“อา เรื่องนั้น คือว่า หลังจากคุยกับคนของเราแล้ว...” คุซานางิโดนลากไปตามบทสนทนา แต่เขาไม่สามารถจะบอกความจริงที่เกิดขึ้นกับมุนาคาตะได้อยู่แล้ว ดังนั้น… “เรื่องนั้นยังอยู่ในระหว่างการตรวจสอบ ผมจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเร็ว ๆ นี้แหละ” เมื่อเลี่ยงคำถามได้แล้วคุซานางิก็หันหลังด้วยความตั้งใจว่าคราวนี้จะกลับ แล้วแน่ ๆ “ถ้างั้นผมขอตัว”

เออ จะว่าไป” มุนาคาตะหยุดเขาไว้อีกครั้ง “เมื่อวานสัตว์ที่มีพลังพิเศษตัวหนึ่งที่เราดูแลอยู่ตีกับแมวที่เดิน เตร่อยู่ในเขตรับผิดชอบของเรา”
“หา...?”

คุซานางิ รู้สึกได้ในทันทีว่าหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปอย่างมั่วซั่ว เขาลองคาดเดาแรงจูงใจของมุนาคาตะจากทิศทางที่การสนทนานี้มุ่งไป และทันใดนั้นเขาก็เข้าใจ มุนาคาตะไม่ได้สนใจเลยว่าพวกเขาจะคุยกันเรื่องอะไร เขาเพียงต้องการจะซื้อเวลา
“...เอ่อ เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ!” คุซานางิรีบพูดเสียงดัง เพราะถ้าชักช้าก็เสี่ยงต่อการถูกดึงเข้าไปมีเอี่ยวกับอะไรที่ไม่น่าพิศมัย ณ จุดนี้เขาไม่สนใจจะรักษามารยาทอีกต่อไปแล้ว

และก็เป็นไปตาม ความคาดหมาย มุนาคาตะเองก็เริ่มร้อนรน ถึงแม้ว่าท่าที่เขาประสานมือเข้าด้วยกันบนโต๊ะจะไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนคิ้วกลับขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ บ่งบอกถึงความอึดอัดใจ เขารู้สึกได้ว่าถูกคุซานางิจับทางได้จึงตัดสินใจพูดตรง ๆ อย่างไม่สนใจจะรักษาหน้าตาด้วยอีกคน　“ถ้าเธอกลับไปตอนนี้ เป็นไปได้อย่างมากว่าชั้นจะโดนยัดเยียดให้รับผิดชอบส่วนของสองคน”

ก่อน การพบกันนี้ มุนาคาตะเจอรองผู้บังคับการของเขามุ่งหน้าไปที่ห้องครัวของสำนักงานอย่างกระ ตือรือล้น คาดว่าเธอคงตั้งใจจะแสดงความเอื้อเฟื้อของเซ็ปเตอร์ 4 กับแขกของมุนาคาตะ เขามั่นใจว่าอีกไม่กี่อึดใจเธอจะมาถึงที่นี่พร้อมกับเอาเจ้าสิ่งนั้นที่เป็นขนมแกล้มน้ำชาแค่ชื่อกองใหญ่มาด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า คือบังเอิญวันนี้อิ่มแล้ว ไม่สิ แบบว่า น่าเสียดายจริง ๆ ~”
คุ ซานางิขยับไปข้างหลังโดยไม่ฝืนกลั้นหัวเราะ เขาค่อย ๆ เคลื่อนที่ช้า ๆ แต่มั่นคงไปยังประตู และในจังหวะที่เขาไปถึง... “ขอให้โชคดีในการศึก ราชาสีฟ้า!” คุซานางิทิ้งท้ายและไถลตัวจากไป

คุซานางิกำลัง มุ่งหน้ากลับไปตามทางเดินด้วยฝีเท้าว่องไว และที่ระเบียงทางเดินหนึ่งเขาก็พบกับอาวาชิมะ เซริรองผู้บังคับการของเซ็ปเตอร์ 4 กำลังถือถาดที่ตรงตามความคาดหมายของเขา พูดให้ชัดก็คือ มีสิ่งนั้นกองเป็นภูเขาอยู่จนแทบจะฝังถ้วยชาหรือแม้แต่ไอร้อนจนมิด คุซานางิยกมือขึ้นอย่างไม่มีพิธีรีตอง “เซริจัง ขอโทษนะ พอดีวันนี้ชั้นกำลังรีบ...”
 “แหม เหรอคะ” เธอตอบกลับมาอย่างเรียบเรื่อยพอกันในขณะที่พวกเขาเดินสวนกัน
ใน ตอนนี้คุซานางิรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกของการหนีออกมาจากถ้ำ เสือได้อย่างหวุดหวิด ธุระของเขาเสร็จแล้วและไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากที่เขาออกมาจากห้องผู้ บังคับการก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา เพียงแต่ว่า... นะโมตัสสะ  แม้ว่าจะขัดกับความคิดเห็นและความต้องการของราชา แต่คุซานางิก็รู้สึกว่าอยากจะสวดมนตร์ซักบทสองบท
--o--

มุนาเป็นที่รักของทีมงานจริง ๆ โดนตะหลอด 55555
แอบชอบให้มุนาคาตะกับคุซานางิปะทะคารมกันอยู่นะคะ ในดราม่าซีดีงี้ซัดกันมันหยดติ๋ง ปากร้ายทั้งคู่เลย
ส่วนอาวุธร้ายแรงที่สุดในเรื่องขอยกให้กับอาวุธสุดยอดของเซริจัง ปราบได้แม้แต่ราชา
ปอลิง บางประโยคจะไม่ได้มาจากภาษาอังกฤษนะคะ บางทีนึกคำไม่ออกเลยไปเปิดแบบยุ่นเอา เลยจะต่างกันนิดหน่อย

[แปล] K Guide Book Novel vol. 3 Kingdom

K Guide Book, vol. 3 Kingdom by Raikaku Rei
Kingdom by Raikaku Rei
อาณาจักร โดย ไรคาคุ เร

English Translation: http://chilly-territory.tumblr.com/post/51789092599/k-guide-book-vol-3-kingdom-by-raikaku-rei

หลัง จากซุโอกลายเป็นราชาก็มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่คุซานางิไม่สามารถจะสลัดความ รู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางพายุออกไปได้ ตั้งแต่วินาทีที่ดาบยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหัวของซุโอ วินาทีที่เขาจับมือเพื่อนที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟ โลกทั้งโลกของเขาก็เปลี่ยนไป

คุ ซานางิรู้ดีว่าตัวเองได้แหย่ขาข้างนึงเข้าไปในโลกมืดเรียบร้อยแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยนึกฝันเลยว่าที่สุดแล้วตัวเองจะย่างเท้าเข้าไปสู่โลกเหนือ ธรรมชาติที่ผู้คนมีพลังเหนือล้ำกว่าความสามารถของมนุษย์ไปไกลโข พวกเขาทั้งสามคนถูกดึงเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่แสนจะแปลกประหลาดครั้งแล้ว ครั้งเล่าในขณะที่ถูกโลกที่ไม่รู้จักนี้หยอกล้อ ราวกับว่าต้องการจะกลืนกินพวกเขาเข้าไป ยิ่งกว่านั้นยังตกเป็นเครื่องเล่นของถ่านคุไฟสีแดงที่ถือกำเนิดจากภายในตัว พวกเขาทั้งสามคน
ไฟที่คุซานางิได้รับมาจากซุโอนั้นเกินกำลังที่เขาจะ ควบคุมได้ เขาจึงต้องใช้เวลาช่วงหนึ่งไปในการเรียนรู้วิธีการใช้ความสามารถของตัวเอง แต่ถึงกระนั้น ไฟของคุซานางิก็เทียบไม่ได้เลยกับพลังอันยิ่งใหญ่ของซุโอ มันคือไฟประลัยกัลป์ที่จะเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง ซุโอเก็บตัวอยู่ในบาร์ HOMRA และพยายามอย่างหนักที่จะกดมันเอาไว้ ในร่างของเขามีลาวาที่ร้อนแรงเดือดพล่านอยู่ และแม้แต่คุซานางิเองก็ยังมีเวลาที่ถูกกดดันเมื่ออยู่ต่อหน้าออร่าที่รุนแรง ที่ซุโอปล่อยออกมาราวกับเป็นเทพมาร

กริ๊ง เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น คนในร้านสองคนหันมาทางคุซานางิที่เพิ่งกลับมา

“กลับมาแล้วเหรอ คุซานางิซัง!” โทสึกะยิ้มให้คุซานางิ ส่วนซุโอทักทายง่าย ๆ ด้วย “ไง” พร้อมกับสูบบุหรี่ไปด้วย

คุซานางิผ่อนคลายแล้วยิ้มตอบ “พวกนายทำอะไรกันอยู่”

ซุ โอนั่งขี้เกียจอยู่บนสตูลในขณะที่โทสึกะยืนอยู่ข้างหลังพร้อมกรรไกรในมือ ถึงคุซานางิจะถามว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่คำตอบที่เป็นไปได้ก็ค่อนข้างจะชัดเจนอยู่แล้วว่าในที่สุดซุโอก็คิดจะ จัดการตัวเองให้เรียบร้อยขึ้นอีกนิด ตั้งแต่ซุโอกลายเป็นราชาเขาก็ไม่มีเวลาพอจะมาดูแลภาพลักษณ์ของตัวเอง ด้วยเหตุนี้ผมจึงยาวขึ้นและก็เห็นอยู่แล้วว่าโทสึกะกำลังตัดมันอยู่ เรื่องนี้หมายความว่าซุโอเองก็กำลังจะควบคุมพลังของตัวเองได้แล้ว หนวดเคราที่ยาวเพราะไม่ได้โกนหายไปจากใบหน้าของซุโออย่างหมดจดดูสดชื่น เกลี้ยงเกลา

 “กำลังตัดผมให้คิงอยู่น่ะ ฝีมือชั้นใช้ได้เลยใช่มั้ย”
“นายนี่มีพรสวรรค์ในเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้วนะ หือ... ตรงที่ยาว ๆ ลงมาปรกหน้า 2 เส้นนี่อะไร”
“ขอบคุณที่ถาม!”　โทสึกะยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “มันคือหนวด!”
“หา?”
“ก็ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่พวกเรามีศัตรูเยอะใช่มั้ยล่ะ แถมตอนนี้เรายังอยู่ในสถานการณ์ที่จับต้นชนปลายไม่ถูกอีก เพราะฉะนั้นหนวดนี่จะช่วยตรวจจับตัวตนของศัตรู เป็นการช่วยให้คิงป้องกันตัวได้ดีขึ้น! ไม่ใช่แค่นั้นนะ! หนวดนี่ยังมาพร้อมกับโทรจิต! …โอ๊ย!” โทสึกะพูดไม่หยุดเหมือนโฆษณาบางประเภทในทีวีจนโดนซุโอเขกหัวจากข้างหลัง เพื่อจะหยุดการพูดพล่ามของเขา ภาพที่คุซานางิเห็นนี้ยืนยันการคาดเดาที่ว่าซุโอกลับมาเป็นตัวเขาคนเดิมจริง ๆ

คุซานางิยิ้มออกมาและเดินเข้าไปหาพวกเขาทั้งสองคน

ถึง แม้โทสึกะจะเป็นแคลนแมน [ต้นฉบับญี่ปุ่นใช้คำว่า Clansman ทับศัพท์เลยใช้ตามค่ะ] ของซุโอและผ่านพิธีการมาในเวลาเดียวกับคุซานางิ แต่เขากลับไม่ได้รับพลังอะไรมากมาย และเหมือนกับจะเป็นการแลกเปลี่ยนกับเรื่องนั้น โทสึกะจึงไม่เคยพบปัญหาในการควบคุมพลังเลยแม้แต่ครั้งเดียว และไม่ใช่แค่นั้น ไฟของเขาที่มีต้นกำเนิดมาจากซุโอสามารถประสานเข้ากับไฟของซุโอได้อย่าง สมบูรณ์แบบ มันสามารถจะทำให้ไฟที่บ้าคลั่งของซุโอสงบลงได้ กับไฟของคุซานางิที่เรียกได้ว่าเป็นไฟพี่น้องกันก็มีผลเช่นเดียวกัน

ตลอด เวลาที่ผ่านมา โทสึกะคอยอยู่ข้าง ๆ พวกเขาและทำให้พลังของซุโอสงบลงในเวลาที่ชายผมแดงกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเปลว ไฟของตัวเองพร้อมกับลากคุซานางิให้ล่มจมไปด้วยกัน

“โทสึกะ ผมนายก็ยาวมากแล้วนะ”

ผมของโทสึกะที่ยาวถึงไหล่ถูกผูกเป็นหางม้าลวก ๆ เขาเองก็เหมือนกับซุโอตรงที่ไม่มีเวลาพอจะมาดูแลตัวเอง

โท สึกะหัวเราะเรื่อยเปื่อยและเอายางที่มัดผมไว้ออก “ฮื่อ ก็คิดว่าพอตัดให้คิงเสร็จแล้วจะตัดของตัวเองอยู่เหมือนกัน” ไม่พูดเปล่า เขาเสือกกรรไกรเข้าไปในผมตัวเอง

“ตัดผมให้ตัวเองมันยากอยู่นะ ให้ชั้นทำให้เอามั้ยล่ะ” คุซานางิหยุดโทสึกะไว้ เป็นผลให้ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่ามองขึ้นมาอย่างหวาด ๆ

“…คุซานางิซังคงไม่ตัดหนวดให้ชั้นหรอกใช่มั้ย”
“นี่นาย...ไม่เคยมีใครสอนรึไงว่าถ้าไม่ชอบอะไรก็อย่าไปทำอย่างงั้นกับคนอื่น”
“แหม ที่จริงแล้วก็อยากให้ตัวเองมีพลังพอคู่ควรกับหนวดอยู่เหมือนกัน”
พอ ได้ยินคำพูดไร้สาระที่โทสึกะพูดออกมาหน้าตาเฉย คุซานางิก็อดไม่ได้ที่จะเขกหัวกลวง ๆ นั่น จากนั้นจึงหยิบกรรไกรขึ้นมาแล้วจับให้ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่านั่งลงบน เก้าอี้ จากนั้นจึงเริ่มตัดผมสีอ่อน

“เออ จะว่าไปแล้ว มิโคโตะ ยังจำพวกพิลึกที่ใส่หน้ากากกระต่ายที่เคยมานี่ได้รึเปล่า พวกที่พูดอะไรเกี่ยวกับระเบียบกับข้อตกลงที่มาพร้อมกับการเป็นคิงน่ะ”
“เออ”
“คือ พวกนั้นอยากให้นายเลือกราชอาณาเขต [น่าจะคุ้นกับคำว่า Kingly domain กันมากกว่ามั้ง] แล้วชั้นก็เบื่อจะวุ่นวายด้วยแล้ว เลยส่งเอกสารไปแล้วว่านายเลือกบาร์นี่เป็นราชอาณาเขต”
“อะไรคือราชอาณาเขตเหรอ” โทสึกะบิดคอมามองคุซานางิที่ยังอยู่ในขั้นตอนของการตัดผม

คุ ซานางิจับหัวโทสึกะหมุนกลับไปยังตำแหน่งเดิมและตอบคำถาม “ตามที่ได้ยินมา มันคืออะไรที่เหมือนกับเขตแดนที่ราชาเป็นเจ้าของ แม้แต่ราชาด้วยกันเองก็ผ่านเข้ามาไม่ได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง”
“หืออ... แต่คิงไม่มีอะไรที่คนทั่วไปเค้าพูดว่า ‘นี่เป็นสมบัติของชั้น’ ได้นี่นา”
“ก็ ใช่น่ะสิ แถมจะไปใช้ห้องเช่าเป็นราชอาณาเขตก็ไม่ได้อีก คนให้เช่าได้ตกใจตายกันพอดี โชคยังดีที่มีร้านนี่อยู่” คุซานางิเหลือบมองซุโอ
“เพราะฉะนั้นนายไปจัดของบนชั้นสองแล้วมาอยู่ที่บาร์นี้ซะ”
“...แน่ใจเหรอ”
“แน่ ใจสิ ตั้งแต่ลุงชั้นเสียชั้นสองก็ไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว” คุซานางิพูดและยิ้มให้ซุโอ จากนั้นจึงเคลื่อนสายตากลับมาที่หัวของโทสึกะและขยับกรรไกร แต่ละครั้งที่หุบกรรไกร ผมเส้นใหม่ก็ร่วงลงที่พื้น
แม้จะรู้ว่าคุซานา งิกำลังตัดผมของเขาอยู่ โทสึกะก็ยังบิดคอไปมาเพื่อสำรวจสภาพภายในบาร์ “งั้นเหรอ ...ที่นี่จะกลายเป็นอาณาจักรของคิง” โทสึกะพูดในขณะที่อารมณ์ที่ลึกซึ้งปรากฏบนใบหน้า รอยยิ้มของเขาสะท้อนให้เห็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ความดีใจ ภาคภูมิใจ และมีความเจ็บปวดปนอยู่เล็กน้อย
เมื่อคุซานางิมองไปรอบบาร์ เขาเองก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน สภาพในบาร์ตอนนี้ดูสกปรกและขาดการดูแล ร้านนี้ใช้งานไม่ได้มาระยะหนึ่งแล้วและคุซานางิก็ปล่อยมันไว้แบบนั้นโดยที่ ไม่แม้แต่จะทำความสะอาด นอกจากนี้บางส่วนของบาร์ยังเสียหายจากปัญหาหลาย ๆ อย่าง รอยไหม้จากช่วงที่ซุโอและคุซานางิควบคุมพลังไม่ได้เองก็กระจายอยู่ทั่วไป
หลัง จากมองไปรอบ ๆ เพิ่มจากเดิม ทันใดนั้นสิ่งรบกวนที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มของโทสึกะก็หายไปกลายเป็นรอยยิ้มที่ สดใสไร้กังวล เขาหันไปทางซุโอและคุซานางิและส่งยิ้มให้ทั้งสองคน “มาทำให้ที่นี่เป็นประเทศที่ดีกันเถอะ!”

คุซานางิเองก็ยิ้ม ออกมาราวกับถูกดึงดูดด้วยความร่าเริงของโทสึกะ “...ตกลง ก่อนอื่นก็ต้องทำความสะอาดแล้วก็ตกแต่งภายในซะใหม่ แล้วเราก็จะเปิดบาร์ HOMRA ฉบับปรับปรุงใหม่กัน”

คุซานางิตั้งใจว่าจะให้อีกสองคน ช่วยเขาปัดกวาดเช็ดถูบาร์ให้สะอาดเอี่ยม ซื้อเฟอร์นิเจอร์มาเปลี่ยนแทนชิ้นที่เสียหาย และกลับไปรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับคนส่งสินค้าที่เขาหยุดติดต่อด้วยมาพักใหญ่ เขาอยากจะเปลี่ยนภาพพจน์บาร์เสียใหม่ให้เป็นของตัวเองอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นจึงต้องเปลี่ยนเคาท์เตอร์บาร์ด้วยของใหม่ที่ตรงตามรสนิยมของเขา
ใน ที่สุด โลกของพลังเหนือธรรมชาติที่ขาดสัมผัสแห่งความเป็นจริงและหยอกล้อกับพวกเขา ทั้งสามคนเหมือนของเล่น กับโลกอันคุ้นเคยของชีวิตตามปกติที่คุซานางิจะต้องยืนอย่างมั่นคงและใช้ ชีวิตอยู่ ก็เริ่มจะซ้อนเข้าด้วยกัน

มาทำให้ที่นี่เป็นประเทศที่ดี ทำให้เป็นบาร์ที่ยอดเยี่ยมกัน

บาร์ HOMRA จะเป็นทั้งอาณาจักรของซุโอและร้านของคุซานางิ โทสึกะจะเอาของที่สนุกสนานมาและแต่งแต้มสถานที่นี้ด้วยสีของความยินดี

มุมปากของคุซานางิยกขึ้นในขณะที่เขามองไปยังคนสองคนที่จะร่วมสร้างอาณาจักรขึ้นด้วยกัน

เรื่องราวใหม่ของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น

--o--

เราชอบนิยายสั้นชุดนี้หลายเรื่องเลยค่ะแต่แปลอันนี้ก่อนเพราะง่ายสุด

อ่าน แล้วก็อยากสครีมทาทาระโพนี่เทลกับมิโคโตะหนวดดกเบา ๆ เวอร์ชั่นหนวดดกนี่น่าจะเอาไปประชันกับมุนาคาตะตอนถอดแว่นในดราม่าซีดีว่า ใครจะเรื้อนกว่ากัน XD

แล้วดันเปิดเผยความจริงว่าไอ้นั่นคือ หนวดจริง ๆ ด้วย ทาทาระไม่ไหวจะเคลียร์ มิโคโตะก็โคตรจะตามใจ ให้ตัดตามใจชอบเลยนะ ชักอยากรู้แล้วว่าแฟชั่นของมิโคโตะนี่เลือกเองหรือใครแต่งให้กันแน่ 5555

แต่ พูดก็พูดเถอะ แปลเสร็จแล้วดันนึกถึงตอนจบซีซั่นขึ้นมา เศร้าซะไม่มีดี แถมยังคำพูดโปรโมทมูวี่นั่นอีก ยังไงก็อยากจะให้สามคนนี้อยู่ที่บาร์ตลอดไป เคยเจอโดที่เขียนให้ทาทาระรอมิโคโตะอยู่ที่บาร์ในโลกโน้นด้วยล่ะคะ แล้วก็บอกว่าจะดูแลบาร์ไปก่อนจนกว่าคุซานางิจะมา โอย กระแทกใจ เรื่องนี้เราว่าคุซานางิชีวิตรันทดที่สุดเลย เสียทาทาระไปแล้ว มิโคโตะยังจะดื้อตามไป ทิ้งคุซานางิไว้คนเดียว คุซานางิก็ต้องปล่อยไปทั้ง ๆ ที่รู้ เฮ่อ เรื่องมันเศร้า ภาคใหม่เป็นมูวี่ก็เศร้า อยากได้ซีซั่นสองแบบยาว ๆ หน่อย ชักจะบ่นมากไปแล้ว จบดีกว่า
ไว้เจอกันคราวหน้าค่ะ

[Translation] K - Come to Totsuka Animal Park!

I have final exam. tomorrow, so this is the result.

Tatara: Come to thing about it! Fushimi must be a bit lack of calcium!
On the bag: Dried sardines
Tatara: See, it’s a fish a fish~
Misaki: It’s no use, Totsuka-san. The only fish that guy eat is the one that mixed with peanut.
Misaki: Raw fish is a no-no and the ones with lots of bones are also too troublesome. (Totally unbalanced diet.)
Tatara: How weird for someone with cat-ear attached to him.
Izumo: Now you are eating that?
Saru: A virgin will be reading “To Love Ru” his whole life.
Misaki: I I I’m not reading!
Tatara: In this park, the one who can trouble this Totsugoro-san this much is only you…
Tatara: But I can’t overlook it anymore.
Tatara: Today is the day. Today is…
(Bottle: Cat’s shampoo)
Tatara: Let’s communication! Lets’s skinship!
Tatara: (Fushimi-kun feel good here, isn’t he? There There There There.)
Tatara: Nanoion God Bless you!! (*Drier)
Tatara: Fushimi said he will quit Homura.
Mikoto: (No surprise.)

K - ไปสวนสัตว์โทสึกะกันเลย!

แปลหน้า 4

ทาทาระ: ชั้นมาคิดดูแล้ว! ฟุชิมิต้องขาดแคลเซียมไปหน่อยแน่ ๆ !
ถุง: ปลาซาดีนตากแห้ง
ทาทาระ: เอ้า เอ้า นี่ปลาไง~
มิซากิ: ไม่ไหวหรอก โทสึกะซัง หมอนั่นกินแต่ปลาที่ผสมกับถั่วเท่านั้นแหละ
มิซากิ: ปลาดิบก็เกลียด ปลาที่มีก้างเยอะ ๆ ก็มีปัญหาอีก (อาหารไม่ครบหมู่สุด ๆ)
ทาทาระ: สำหรับคนที่มีหูแมวติดอยู่เนี่ย มันแปลกดีนะ
อิซึโมะ: แล้วนายก็กินเนี่ยนะ
ซารุ: พวกเวอร์จิ้นก็คงได้อ่าน “To Love Ru” ไปตลอดชีวิตนั่นแหละ
มิซากิ: ม ม ไม่ได้อ่านนะ!
ทาทาระ: ในสวนสัตว์นี่คนที่ทำให้โทสึโกโร่ซังคนนี้ปวดหัวได้ขนาดนี้ก็มีแต่นายนี่แหละ…
ทาทาระ: แต่ชั้นปล่อยเรื่องนี้ไว้ต่อไปไม่ได้แล้ว
ทาทาระ: วันนี้แหละ วันนี้…
(ขวด: แชมพูสำหรับแมว)
ทาทาระ: Let’s communication! Lets’s skinship! [พูดเป็นภาษาอังกฤษ]
ทาทาระ: (รู้สึกดีตรงนี้ใช่มั้ย ฟุชิมิคุง นี่แน่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ)
ทาทาระ: Nanoion God Bless you!![พูดเป็นภาษาอังกฤษ] (*ที่เป่าผม)
ทาทาระ: ฟุชิมิบอกว่าจะออกจากโฮมุระล่ะ
มิโคโตะ: (ก็คงงั้น)

[Translation] K - How to warm cocoa [MikotoxTatara]

 

K - How to warm cocoa [MikotoxTatara]

Tatara: Ah, cocoa is already cold.
Kusanagi: Wanna use a stove?
Tatara: nah, it’s ok.
Tatara: Hey, king.
Tatara: Warm cocoa, please.
Kusanagi: Why in the world does this kid play chicken game with the red king when he’s not even in the dream land?
<http://en.wikipedia.org/wiki/Chicken_%28game%29>

Mikoto: (fist sound effect)
Tatara: By the way, if you hit me now, the cocoa will spill on the floor by the impact for sure.
Tatara: The bar’s floor will be dirty, isn’t it? I wonder what Kusanagi-san will say~?
Tatara: Though I’m in the wrong, don’t you think you will get mixed up in this for a bit?
Tatara: Like..you can do it gentlily, aren’t you?
Kusanagi: Beast trainer! That kid is a beast trainer! Moreover, I’m sure I’ve never said something like thattt.

This one is short but there’s many place I’m not sure about. So, read with caution.


K - วิธีอุ่นโกโก้ [มิโคโตะxทาทาร่า]

ทาทาร่า: อ๊ะ โกโก้เย็นหมดแล้ว
คุซานางิ: จะใช้เตามั้ย
ทาทาร่า: ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร
ทาทาร่า: นี่นี่ คิง
ทาทาร่า: อุ่นโกโก้หน่อย
คุซานางิ: เจ้าเด็กนี่ ฝันก็ไม่ได้ฝัน แล้วทำไมไปเล่นเกมไก่ตื่นกับราชาแดงแบบน้านน
(เกม จากทฤษฎีเกม หลักการคือสองคนขับรถเข้าหากัน ทั้งสองฝ่ายต้องพยายามทำให้อีกฝ่ายเห็นว่าตัวเองไม่หลบชัวร์ ๆ  อีกคนเลยต้องหลบเพื่อไม่ให้ประสานงาแล้วซวยทั้งคู่ คนที่ไม่หลบก็ชนะไป กรณีนี้ทาทาร่าสื่อว่ากรุจะอุ่นโกโก้นะ ถ้าต่อยจะซวยกันทั้งคู่นะ เพราะฉะนั้นยอมซะดี ๆ อิอิ)

มิโคโตะ: (เสียงกำหมัด)
ทาทาร่า: แล้วก็นะ ถ้าต่อยผมตอนนี้ โกโก้ต้องหกลงพื้นเพราะแรงกระแทกแน่ ๆ เลย
ทาทาร่า: พื้นบาร์ก็จะเปื้อนหมดเลยใช่ม้า คุซานางิซังจะว่ายังไงกันน้า
ทาทาร่า: ถึงผมจะเป็นคนผิด แต่คิงไม่คิดว่าตัวเองจะมีเอี่ยวไปด้วยซักนิดหรอกเหรอ
ทาทาร่า: อย่าง..ทำไมไม่ทำเบา ๆ อะไรงี้
คุซานางิ: นักฝึกสัตว์! เด็กนี่คือนักฝึกสัตว์! อีกอย่างชั้นไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นชัวร์ ๆ

อันนี้สั้นก็จริงแต่มีตรงที่ไม่แน่ใจหลายที่เลย อ่านแล้วก็อย่าเชื่อมากนะคะ

[Translation] K - A bit about preferred type, a bit about phone

This time there is no pairing. Just something cute from HOMRA.

A bit about preferred type, a bit about phone

?: What kind of person is you type?
Seri: The type I like? Well…
Seri: A person who is good with words,
Kusanagi: As me.
Seri: meddlesome,
Kusanagi: Me.
Seri: speaks Kyoto dialect,
Kusanagi: Me.
Seri: tends to a bar
Kusanagi: Me.
Seri: is not the type I like.
Kusanagi:Seri-chan really lead me on~


Seri: I want to know some news about people with supernatural power.
Kusanagi: About that, I just heard something.
Seri: Where should I order red bean paste this time?
Kusanagi: Ah, I know a good store.
Seri: My, I’m running out of egg.
Kusanagi: There’s a discount on eggs today.
Anna: Izumo is very knowledgeable. So great.
Mikoto: Is him an aunty in the neighborhood?


?: What kind of person is you type?
Anna: Like……
Tatara: Those two stare at each other very hard.
Kusanagi: Anna must be the type who speak with her eyes.


Kusanagi: So warm.
Tatara: King’s side is so warm.
Anna: Mikoto…so warm.
Kusanagi: Mikoto is the best on the cold day.
Mikoto: ……hmm
And then, summer
Kusanagi: Mikoto, go out for a bit. It’s hot when you’re here.
Tatara: King’s side is sultry, I’ll pass~.
Anna: Mikoto… too hot…


Mikoto, poor you LoL.



แบบที่ชอบบ้าง โทรศัพท์บ้าง

?: คุณชอบคนแบบไหน
เซริ: แบบที่ชอบเหรอ ก็อย่าง…
เซริ: คนที่พูดเก่ง
คุซานางิ: ตรง
เซริ: ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น
คุซานางิ: ตรง
เซริ: พูดสำเนียงเกียวโต
คุซานางิ: ตรง
เซริ: เป็นคนดูแลบาร์
คุซานางิ: ตรง
เซริ: เนี่ยไม่ใช่แบบที่ชอบ
คุซานางิ: เซริจังล่อลวงกันนี่~


เซริ: อยากได้ข่าวเกี่ยวกับผู้มีพลังพิเศษจังเลย
คุซานางิ: เรื่องนั้น ผมเพิ่งได้ยินอะไรมา
เซริ: คราวนี้จะไปสั่งถั่วแดงบดที่ไหนดีนะ
คุซานางิ: อ๊ะ ผมรู้จักร้านดี ๆ นะ
เซริ: อ้าว ไข่หมด
คุซานางิ: วันนี้มีไข่ลดราคานะ
แอนนา: อิซึโมะรู้ไปหมดทุกอย่างเลย
มิโคโตะ: เป็นป้าแถวบ้านรึไง


?: คุณชอบคนแบบไหน
แอนนา: ชอบ……
ทาทาร่า: สองคนนั้นจ้องกันใหญ่เลยนะ
คุซานางิ: สงสัยแอนนาจะเป็นประเภทใช้ตาสื่อความหมาย


คุซานางิ: อุ่นจัง
ทาทาร่า: อยู่ข้าง ๆ คิงแล้วอุ่นจังเลย
แอนนา: มิโคโตะ…อุ่น
คุซานางิ: วันหนาว ๆ ก็ต้องมิโคโตะล่ะนะ
มิโคโตะ: ……หืม
และแล้วก็ถึงหน้าร้อน
คุซานางิ: มิโคโตะออกไปข้างนอกหน่อยสิ นายอยู่แล้วมันร้อน
ทาทาร่า: ข้าง ๆ คิงอบอ้าวมากเลย ผมไม่เอาด้วยล่ะ~
แอนนา: มิโคโตะ… ร้อนเกินไป…


มิโคโตะน่าสงสาร 5555

[Translation] K - Homra’s last year Christmas [MikotoxTatara]

In which Tatara is everyone’s Santa-san and Mikoto is…

K - Homra’s last year Christmas [MikotoxTatara]

Tatara: Merry Chistmas! I’m Santa-san~
Tatara: I’ve prepared the best presents for good children.
Kusanagi: You really put in some celebrating spirit, Totsuka.
Tatara: I guess.
Tatara: I arked king to play Tonakai role but got hit instead.
Kusanagi: Why are you being a daredevil even on Christmas Eve?


Tatara: Yata, your present, receive it.
Yata: I’m not a brat anymore.
Yata: So it’s not like I’m at the age that would be glad to receive the present but if you said so.
Tatara: I thought Yata would say that,
Tatara: so the box is empty.
Tatara: It’s a joke. I prepared your present properly.


Tatara: Eric, Fujishima, please receive these.
Fujishima: Totsuka-san, thank you.
Eric: …I don’t want it.
Tatara: Eh?
Eric: I don’t want it.
Eric: …I don’t remember being nice to you, so I don’t want it.
Tatara: I want to give present to my comrade.
Tatara: Is this reason not good enough?
Eric: ……Thank you.
Tatara: Umm♪
Fujishima: Good for you.


Tatara: These are for San-chan and Shohei.
Shohei: Nice～
San-chan: Hey, Shohei, your box is larger than mine.
Shohei: Eh? Just your imagination, isn’t it?
San-chan: No, I’m sure about it.
San-chan: To choose larger box than a senior like me, your manner is unacceptable.
San-chan: This kind of low respect from you is unacceptable!
Tatara: San-chan is so narrow mind.
Kamamoto: Should we give him larger box?
Tatara: That doesn’t mean anything to San-chan.
Kamamoto: Guess so.


Tatara: Dewa, I’ll give you a hat.
Dewa: Oh, thank you.
Chitose: Totsuka-san, what about me?
Tatara: Of course, I have something for you too.
Chitose: Ticket of something?
(Love hotel free coupon)
Chitose: Wait a minute. Totsuka-san, this is?
Tatara: Eh? You prefer condom?
Chitose: Eventhough my character was build like that…


Tatara: I will make original cocktail for Kusanagi-san.
Kusanagi: Sounds like fun.
Tatara: Ah, I guess this is about it for gin.
Tatara: then this amount of vodga and then
Tatara: red bean paste…
Kusanagi: Totsuka, only red bean paste is…
Tatara: Eh?
Kusanagi: Arghhhh


Tatara: Anna is so cuteee.
Kusanagi: Could it be this dress is Anna’s present?
Tatara: Yes.
Tatara: It suit Anna, doesn’t it?
Kusanagi: Eventhough it suit her, she can wear it only at Chrismas.
Anna: ……It’s red so I like it……
Tatara: See, Anna is glad.
Kusanagi: Anything is fine as long as it red huh? Anna.


Mikoto: ……I feel sluggish.
Tatara: Ah, king, welcome back! Thanks for the cake.
Kamamoto: Mikoto-san, thank you very much!
?: Kamamoto, you really are in high spirit.
Yata: OK! Let’s eat. Let’s eat.
Tatara: King, thanks for running an errand.
Mikoto: …made me do something troublesome.
Tatara: Everyone is happy that king went and bought it.
Mikoto: …it’s the same whether I’m the one who buy or not.
Tatara: That’s not the case.


Tatara: The cake that king bought is many times more delicious.
Mikoto: Is that even possible?
Tatara: It is.
Tatara: Ah, this is king’s present.
Mikoto: …You sure are well prepare.
Tatara: Today I’m everyone’s Santa,
Tatara: so today you can call me Santa-san.
Mikoto: I won’t.
Mikoto: ……give me your hand for a bit.
Tatara: Eh? What?
Mikoto: Leave small details, just give me your hand.


Mikoto: For you.
Tatara: King, this is…
Mikoto: Christmas is the kind of day you give present to brats, right?
Mikoto: You’re younger than me
Mikoto: …to always receive present is kinda awkward.
Tatara: …so king is my Santa-san?
Mikoto: …well, turn out that way.


Tatara: …To be strike by such a sudden attack, my mind is out of order.
Mikoto: That so?
Tatara: …Thank you.
Mikoto: ……..
Tatara: Come here, you should eat cake too.
Mikoto: No need, I don’t want to eat sweet thing.
Tatara: It’s fine, here here.
?: Ah, here’s Mikoto-san’s share.



How sweet. They are such good friends. Homra’s members are all good kids, especially Tatara. I really like him. The word “Last year” in the title is kinda sad to me because there will be no current or future year like this again.

[แปล] K - ซารุฮิโกะสายสนิท

ลิง: ...เข้าใจแล้ว
ลิง: จะไปเดี๋ยวนี้
?: ...หมอนั่นใครน่ะ
?: ก็ฟุชิมิไง...
ลิง: ...หมอนั่น...ไม่อยู่เหรอ...
?: ไอ้คนทรยศนั่นน่ะเหรอ!?

ลิง: ...ทริคออร์
ลิง: ทรีต...(VC: มิยาโนะ มาโมรุ)
คุซานางิ: ...ฮัลโลวีนปาร์ตี้
คุซานางิ: จัดไปตั้งแต่เมื่อวาน
คุซานางิ: ไว้มาใหม่ปีหน้านะ
ลิง: คลาดกันหรอกเรอะ...